Hoofdthema’s van het boek

Wie In Persephone’s armen gelezen heeft zal het niet ontgaan zijn dat er belangrijke actuele thema’s aangeraakt worden. Hieronder worden enkele van de hoofdthema’s van commentaar voorzien, namelijk:
– het thema Persephone, godin van de getijden, dat het hele boek draagt
– het thema Egalitaire samenleving
– het thema Kennis is de beste bruidsschat
– het thema Kruidenmagie

Hoofdthema: Persephone

Het hoofdthema van In Persephone’s armen is uiteraard Persephone, de godin van de ritmen en de getijden. Eigenlijk zijn die ritmen en getijden een directe manifestatie van de natuurkrachten die het leven op aarde beheersen. Je kunt er niet aan ontkomen. En Persephone is als het ware een personifiëring van die krachten. De belangrijke getijden in het boek zijn, net als bij ons, de seizoenen, het vrouwelijke maanritme, leven en dood. De priesteressen in de tempel leren zich te verbinden met de natuur en de natuurkrachten en ontlenen daaraan hun wijsheid en inzicht. Dat komt vervolgens weer ten goede aan de directe omgeving. Je beweegt mee met de getijden als je voorraden inslaat voor de winter, planten en kruiden oogst op het moment van hun optimale werking en kracht. De ritmes zijn ook een bron van vreugde in de dans, waarmee tussen de mensen een gevoel van saamhorigheid wordt overgebracht.

Een belangrijke gevolg van de getijden is de duurzaamheidsgedachte: alles ontkiemt, groeit, sterft af en vernieuwt zich.

In het boek komt de gedachte van “het grote getij” naar voren, dat vele duizenden jaren bestrijkt. En dat getij is aan het keren. Dat is al te zien aan het teruglopen van de invloed van de tempels in het hele gebied ten gunste van de machthebbers. Helaas gaat daarbij de wijsheid mede ten onder.

Het fascinerende van de getijden is het volgende: het zijn oerkrachten waar je niet aan kunt onkomen, ze zullen gewoon hun beloop hebben. Kijk maar naar de conjuncturen in de economie, naar de ondergang van beschavingen zoals het romeinse rijk, naar de katholieke kerk en het algehele morele besef in de westerse beschaving.

En de belangrijkst vraag die het boek oproept: naderen we nu het eind van een systeem, waarin de natuur niet op waarde geschat wordt en de aarde geplunderd wordt. Met andere woorden, is het grote getij weer aan het keren?

Thema: egalitaire samenleving

Het boek speelt zich af in een egalitaire samenleving, zelfs al zijn daar koningen en landbezitters. De term is eigenlijk niet zo goed gedefinieerd, maar intuïtief wel duidelijk: in een egalitaire samenleving wordt ieder individu gerespecteerd en gewaardeerd voor zijn bijdrage aan het geheel. En dat respect strekt zich uit tot de eigen leefomgeving en alle naburen.

Zo wordt de tempel gevoed door de mensen van de agrarische dorpjes en de bevolking van de vissersdorpjes. De tempel geeft de kennis van de geneeskunst terug, hulp bij bevallingen en geboortecontrole. Op seksueel gebied is er geen onderscheid tussen de mensen. Belangrijk is de diversiteit in het genenmateriaal. Bezoekers uit verre streken zijn zeer welkom. De seksuele omgang met elkaar is altijd op vrijwillige basis. Soms worden er echter vrijwilligers gevraagd voor bezoekende delegaties :).

Een belangrijk aspect van egalitaire samenlevingsvormen is dat men met elkaar samenwerkt in het belang van het geheel en elkaar niet voortdurend de loef afsteekt. Een voorbeeld is als een dorp besluit de tempel een stier te schenken. Dan draagt het hele dorp daaraan bij en wordt de eigenaar van de stier gewaardeerd en gecompenseerd voor zijn zorg voor het dier.
Uiteraard is het ook van belang dat er een gemeenschappelijk visie in die samenleving is. In dit boek is dat de grote Persephone als gemeenschappelijk beeld van duurzame welvaart.

Thema Kennis is de beste bruidsschat

We zijn gewend aan het begrip bruidsschat als een hoeveelheid geld of middelen die worden meegegeven als een meisje gaat trouwen. In de tempel echter worden meisjes opgeleid en verwerven ze kostbare kennis en wijsheid. De priesteressen waren hierom enorm gewild en vertrokken na hun opleiding met een bezoekende vorst naar een naburige of verafgelegen regio. Zo namen ze hun kennis mee als bruidsschat en verspreidden ze de specialismen van de tempel waar ze waren opgeleid. Bij elkaar vormden de tempels een gewaardeerde infrastructuur van kennis en wijsheid. En de vrouwen genoten hierdoor een enorme zelfstandigheid en onafhankelijkheid.

Thema: Kruidenmagie

De Kruiderij speelt in het boek een belangrijke rol. Er werd veel gebruik gemaakt van planten en kruiden. Zijn planten gewoon een ‘natuurlijkere’ variant van onze huidige pillen? Hoe kunnen we met behulp van planten gezondheid en welbevinden bevorderen?

Allereerst, voor de sceptici, als bewijs dat planten iets kunnen doen: er zijn extreem giftige planten, zoals vingerhoedskruid, dat je een hartstilstand kan bezorgen. Dus planten doen wel degelijk iets. Dan is het plausibel dat alle andere planten ook iets doen, als is dat milder of zo subtiel dat het moeilijk waar te nemen is voor de onervarene.

In het boek wordt aangestipt dat de hoofdpriesteres van de kruiderij een enorm verfijnde kennis heeft ontwikkeld en die gebruikt om de bevolking bij te staan bij kwalen en ongelukken. De werking van verdovende middelen was zeker bekend. En het is heel magisch als een kruid werkt, terwijl de patiënt zelf geen idee heeft waarom. De priesteressen leerden allereerst planten en kruiden te herkennen. Vervolgens leerden ze om het wezen van iedere plant te leren kennen door met de plant in contact te treden. Dat is een vaardigheid die nu nog slechts enkelen beheersen, maar het is nog steeds te leren.

Bedenk wel, we hebben het hier over een cultuur die gewend is met de natuur als het ware te communiceren. Dat is heel anders dan in onze huidige cultuur waar mensen het vermogen verloren hebben te luisteren naar hun lichaam, hun gemoedstoestand en hun hongergevoel.

Een verwaarloosd of veronachtzaamd aspect van de huidige geneeskunde is dat van de levenskracht in ieder mens die de uiteindelijke reparatie voor zijn rekening neemt. Hoe medicijnen, kruiden of placebo’s die levenskracht prikkelen om in actie te komen, weten we niet. Maar dat het lichaam zelf de uiteindelijke genezing tot stand brengt staat buiten kijf. Uiteraard moet eerst nog het concept van “levenskracht’ aanvaard worden voordat je hiernaar onderzoek kunt gaan doen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *